„Papa, ik wil daar ook eens werken!"
Echt stil is het nooit bij Murtfeldt. Dat zou bij een productiebedrijf dat zaagt, draait, freest en trommelt, ook eerder een vreemde indruk maken. Maar het volume dat op 15 mei bij Murtfeldt heerste, deed menige doorgewinterde Murtfeldt-medewerker ineenkrimpen.
Met als titel „Kids day“ nodigde bedrijfsleider Detlev Höhner op de Duitse familiedag de kinderen van medewerkers uit om eens op de werkplek over de schouders van de ouders mee te kijken. 50 kinderen tussen drie en 14 jaar deden dit eerst een beetje aarzelend en terughoudend, maar later des te nieuwsgieriger en met indrukwekkend volume. En volgden de oproep van de bedrijfsleider om „gerust alles mee te nemen“ pas na nog eens te hebben gevraagd: „En jij bent de baas van dit alles?“
De in drie leeftijdsgroepen ingedeelde kids werden – deels onder begeleiding van hun ouders - door Murtfeldts administratie en productie geleid en namen alles nieuwsgierig onder de kinderlijke loep. Of dat nu bij de EGV was, waar de medewerkers foto's uitprintten, die zij inkleurden. Of bij verkoop en werkvoorbereiding, waar zij een betere kliksnelheid bewezen dan hun ouders.
Echt spannend werd het daarna in de productie. Als absoluut hoogtepunt ontpopte zich het rijden in de hefwagen: Murtfeldt eens hoog in de lucht te bekijken, daar zagen alleen de kleinsten van af, als zij dat al deden. Die trof men op hun beurt weer met fonkelende ogen aan in een reusachtige verpakkingskist vol verpakkingsmateriaal, die, omgeturnd in een magnum-krabbelkist, na ijverig gezoek menig kostbaar kleinood prijsgaf, zoals kleurrijke lichtgevende markers.
En ook de individuele productiecentra lieten zich het een en ander invallen om de kinderen in een goed humeur te houden: de CNC-sector maakte voor elk kind deurgarderobes in de vorm van mannetjes, de draaierij knutselde cirkels en penhouders met naam in elkaar, terwijl kort daarna verkeerde tonen uit de mechanische productie lieten horen dat de van kunststof gemaakte panfluiten door vijfjarige testers aan een intensieve keuring werden onderworpen. Ook in de opleidingswerkplaats vormen zich kleine rijden, omdat iedereen wilde zien hoe uit saaie kunststof platen vrolijke varkers werden gezaagd. En deze natuurlijk ook in bezit namen. Uitspraken zoals „Papa, daar wil ik ook eens werken“ waren onvermijdelijk het gevolg.
Een voor iedereen onderhoudende dag, die om 17 uur eindigde met samen grillen. En ook nog doorwerkte, zoals kan worden afgeleid uit de brief van een tienjarige: „Beste meneer Höhner, ik "vont" het te vet om eens alles van uw bedrijf te zien. Ik heb niet tot ziens durven zeggen. Dank u wel! Ik heb ook voor elk onderdeel een plaatsje gevonden.“
